Met je ingewanden in je handen…
‘Ik kijk er naar uit om de Nederlandse expeditieleden te ontmoeten. Zij zijn tenslotte de mensen die een deel van ons moeilijke werk hier mogelijk maken. Ik wil ze graag alles vertellen over de moeizame, maar belangrijke vorderingen die we hier maken. Hoe veel we bereiken met relatief geringe middelen. Hoe primitief de gezondheidszorg hier is. Een Tanzaniaanse vriend zag kort geleden een Masai staan liften aan de kant van een oneindig lange weg. Hij hield zijn ingewanden in zijn handen. Aangevallen door een buffel. Heel beleefd vroeg hij of hij mee mocht rijden naar een ziekenhuis.’

Kinderen met ernstige bloedarmoede en uitvallende tanden
‘Zulke grote verwondingen zie je hier vaker. Toch zijn dat niet de grootste problemen. De dagelijkse ondervoeding, het structurele gebrek aan vitaminen en bouwstoffen, maakt dat de Masai in dit gebied meestal niet oud worden. Vooral de kinderen, als ze tenminste hun eerste levensjaar overleven, komen veel te kort. Het aantal kinderen met bloedarmoede, slechte botten en uitvallende tanden is schrikbarend groot. Ook zwangere vrouwen zijn er vaak slecht aan toe. Als ze uiteindelijk een kindje baren, is dat meestal meteen al zwaar ondervoed en heeft het ernstige bloedarmoede. Melanie en ik zijn daarom aan de slag gegaan met een schoollunch-programma. Dan krijgen de kinderen tenminste één behoorlijke maaltijd per dag.’

Vijf jaar extra voedsel via het World Food Programme
‘Ons schoollunch-programma is gebaseerd op vitaminerijk voedsel en spijsolie die via het WFP (World Food Programme) Tanzania binnenkomen. Wij zorgen er voor, samen met een lokale organisatie van jagers, dat het eten ook werkelijk terecht komt bij de Masai in en rond Makat. We hebben op ons genomen om deze voedseldistributie vijf jaar vol te houden.’

Verplicht: een keuken
‘In die tijd moeten de Masai hier zelf een redelijk systeem van voedselvoorziening hebben opgezet. Van het WFP moeten we ook een keuken bouwen, om maaltijden te kunnen maken en het voedsel een tijdje koel te kunnen opslaan. Een hele klus, al was het alleen al om al dat bouwmateriaal hier naar deze uithoek te transporteren.’

Van fatalisme naar zélf in actie komen
‘Melanie en ik zijn hier niet continu en vaak staan we voor verrassingen als we na een aantal weken of maanden weer in Makat aankomen. De laatste keer was er een fantastische verrassing: de dorpsbewoners hadden zelf een keuken gebouwd voor de voedselleveringen van het WFP! Dat lijkt niet zo bijzonder, maar dat is het wél.’

Een cultuurschok!
‘Melanie en ik ervaren al jaren hoe fatalistisch de Masai zijn. Als ze honger hebben, als ze lijden, als ze sterven: het is het lot, het heeft zo moeten zijn. Dat fatalisme heeft de Masai door vele rampen en droogten leren gesleept. Maar om ze te doen beseffen dat je sommige dingen wel degelijk kunt plannen en voorbereiden: dat is een cultuurschok. En daarom waren wij zo blij toen we de zelf aangelegde keuken zagen. Ze hadden zelf geld ingezameld en een aannemer geregeld. Dat is een enorme stap vooruit. Ze zijn duidelijk bereid te investeren in een betere toekomst voor hun kinderen. En is dat niet waar alle vooruitgang mee begint?’

Ongelofelijk taaie mensen
‘Veel westerse dokters aan wie ik vertel hoe de Masai leven, geloven me gewoon niet. Ze kunnen niet begrijpen dat vrouwen met een HB-gehalte van 4 - het normale gehalte bij ons is 13 -  elke dag  kilometers moeten lopen om water te halen en vee te hoeden. En dat doen ze niet één dag, dat doen ze jaren achter elkaar. De Masai zijn ongelofelijk taai, dat zie ik elke dag als ik hier aan het werk ben. En daar hebben ze zelf allerlei spectaculaire en bijgelovige verklaringen voor. Daarover binnenkort meer. Ik verheug me er erg op om al deze dingen zélf te kunnen vertellen aan de Nederlanders!’

De twee jongste deelnemers aan Expedition Masai zijn Willemijn de Vreeze (29) en Lydia van de Voort (28).  Wat beweegt hen om mee te gaan naar Masai-gebied? Willemijn: ‘Ik ben nog nooit in Afrika geweest. Maar als ik zoiets wil, moet het nú gebeuren. Ik ben nú zo vrij als een vogel. En ik wil nu wel eens iets doen voor anderen.’ 

Weg van de gebaande paden

‘Ik werk als financieel analist bij FrieslandCampina. Daar zit ik de hele dag te rekenen. Mijn hele leven is tot nog toe redelijk voorspelbaar verlopen: een fijne jeugd, een goede opleiding en daarna een prima baan. De normale loop der dingen heeft mijn leven eigenlijk altijd gestuurd. Lydia is mijn beste vriendin, ze werkt als programma-manager bij een beleggingsmaatschappij. We hadden al lang het plan om eens een bijzondere reis te maken. Iets anders dan de dagelijkse drukke routine waar we allebei in zitten.’

Een bijzondere vakantie met een bijzonder doel

‘Via-via hoorden we van Expedition Masai en we wisten meteen: Dit is het! We waren meteen enthousiast. Dit is een bijzondere reis met een bijzonder doel. Ik heb geen Afrika-ervaring, en Lydia ook niet. Maar dat vind ik juist wel spannend. Door Expedition Masai kan ik iets zinvols bijdragen aan het leven van andere mensen en ook eens stilstaan bij wat ik allemaal zelf wel heb. Daarnaast is het natuurlijk ook een hele uitdaging. We zijn geen wandelaars, dus we zijn er wel voor aan het trainen. Vooral die hitte lijkt me lastig!’

De kleinschaligheid is de kracht van dit project

‘Het geld bij elkaar brengen kost meer moeite dan ik had gehoopt. Het gaat op zich prima, maar we moeten er wel hard voor werken. Dat komt natuurlijk doordat Expedition Masai geen beroemde merknaam is, geen bekend goed doel zoals er zovele zijn. Maar dat vind ik juist heel positief: iedereen die ons sponsort, krijgt straks uit de eerste hand een verslag waar het geld aan besteed wordt. Dat vind je niet bij al die bekende goede doelen!’

Spullen verkopen en varen in de grachten

‘We zijn begonnen bij vrienden en bekenden. Maar er moest duidelijk meer gebeuren. Vandaar dat we extra activiteiten hebben bedacht. We hebben in de IJ-Hallen oude kleren en spullen verkocht: toch weer 250 euro. Met Koninginnedag zijn we gaan varen in de grachten, we wonen allebei in het centrum van Amsterdam.

Ons sponsorgeld komt vooral van particulieren. De bedrijven die we hebben benaderd, geven toch meestal de voorkeur aan bekende namen en projecten. Mijn eigen werkgever is heel actief op filantropisch gebied, maar ze steunen niet speciaal een project van een van hun werknemers, helaas.’

Expedition Masai-borrel op vrijdag 21 september in Amsterdam!

‘Aanstaande vrijdag  21 september organiseren we een borrel in Café du Cap aan de Bilderdijkkade in Amsterdam. Iedereen is van harte welkom! Bij elk drankje betaal je wat extra, en dat gaat allemaal naar Expedition Masai. Wij hebben er héél veel zin in!’

Reistas: wordt vervoerd naar volgende overnachtingsplaats
- Vrijetijdskleding ( korte en lange broek, lichte en warme kleding) 
- Trui + lange broek voor in de avond 
- Zwembroek 
- Slippers 
- Handdoeken 
- Medisch paspoort (verplicht in Tanzania, hierop wordt gecontroleerd bij de douane) 
- Schone kleding 
- Warme trui of vest 
- Slaap kleding 
- Slaapzak (tot 0 graden) 
- Extra paar schoenen (sportschoenen) 

Dagrugzak: draag je bij je als je gaat wandelen
- Waterdichte/stevige rugzak 
- Verrekijker 
- Zonnebril die Uv-straling tegenhoudt 
- Pet/hoed 
- Waterzak/camel back/drinkfles 
- Fleecevest/Jas 
- Zaklamp plus extra batterijen
- Handgel 
- Fototoestel 
- Extra paar veters 
- Paspoort 
- Malariapillen* 
- Eigen infuus naalden* 
- Energie repen 
- Pet 
- Fles aanmaak-limonade/poeder*

Wandelkleding
Het is handig om rekening te houden met het zogeheten ‘drielagen-systeem’, wat beschermt tegen eventuele kou. Het eerste laagje zit direct op de huid: een hemdje dat transpiratievocht afgeeft aan een volgende laag. Zo blijft de rug altijd droog. De tweede laag bestaat uit een isolerende tussenlaag. Afhankelijk van het klimaat en het seizoen is dat een shirt, bloes of fleece. De derde, buitenste laag – bij voorkeur wind- en waterdicht – is de jas en/of regenkleding.
- Afritsbroek 
- Shirt 
- Regen/waterafstotende jas (incl. broek) 
- Wandelstokken 
- Wandelschoenen, type B/C (stevige typa A is ook mogelijk)* 
- Sokken 
- Fleecejas 
- Handschoenen (ochtend kan koud zijn) 
- Muts (ochtend kan koud zijn 

Toelichting 

* Malariapillen: Voor je naar Tanzania gaat is het raadzaam om langs een reisarts of de GGD te gaan. Zij geven advies over inentingen en het gebruik van Malaria pillen. Een stempel voor gele koorts is verplicht en wordt opgevraagd bij de douane in Tanzania. 
* Eigen infuus naalden: Helaas worden naalden nog steeds hergebruikt in ziekenhuizen. Mocht je onverhoopt in het ziekenhuis terecht komen, dan is het fijn om je eigen naalden bij je te hebben. 
* Fles aanmaaklimonade/poeder: Ondanks dat het water schoon drinkwater is, is het prettig om limonade of poeder toe te voegen voor de smaak. Het vocht wordt dan ook beter opgenomen door je lijf. 
* Wandelschoenen: Wandelschoenen zijn er in alle soorten en maten. In de Crater Highlands kan je wandelen met een type A schoen. Zorg er wel voor dat je een stevige schoen koopt waar je veel grip mee hebt. Als je in bezit bent van hogere type schoenen, dan is dat geen probleem. Je hebt een voordeel met type B/C schoenen.

Afgelopen donderdagavond organiseerden we de tweede informatiebijeenkomst over Expedition Masai 2012 in Amsterdam

Dr. Penny Aeberhard
Dr. Penny Aeberhard liet heel duidelijk zien hóe belangrijk de opbrengst van Expedition Masai is voor de simpele, maar zeer effectieve gezondheidsposten in het uitgestrekte East Lake Natron gebied in Noord-Tanzania.
Naast Dr. Penny Aeberhard waren ook Gijs Bruinsma en Hans Geels aanwezig bij de bijeenkomst.

Meer weten?

Houd de website www.expeditionmasai.com goed in de gaten, daarop zal de komende tijd steeds nieuwe informatie te vinden zijn.

Spread the word!

Heeft u vrienden, collega’s en bekenden die óók geïnteresseerd zijn in deze exclusieve reis? Geef hun namen en emailadressen aan ons door, dan sturen wij (vrijblijvend) alle informatie!
Stuur voor meer informatie een e-mail naar; info@expeditionmasai.com

Afgelopen dinsdagavond organiseerden we de eerste informatiebijeenkomst over Expedition Masai 2012 in Amersfoort.

Een lange verlanglijst…

Dr. Penny Aeberhard liet heel duidelijk zien hóe belangrijk de opbrengst van Expedition Masai is voor de simpele, maar zeer effectieve gezondheidsposten in het uitgestrekte East Lake Natron gebied in Noord-Tanzania.

Met 50.000 euro kan een compleet röntgenapparaat worden aangeschaft en met 30 euro een zelfhulpboek in Swahili voor de allereerste noodhulp als er geen dokter in de buurt is. Er is veel geld nodig, maar niet alle zaken die Dr. Penny en haar Tanzaniaanse partners nodig hebben, zijn even duur. Elk bedrag wordt heel zinvol besteed, dat werd wel duidelijk uit het verhaal van dr. Penny.

Meer weten?

Houd de website www.expeditionmasai.com goed in de gaten, daarop zal de komende tijd steeds nieuwe informatie te vinden zijn. Binnenkort: meer informatie over wandelen in de tropen en meer achtergrondinformatie over dr. Penny Aeberhard, haar schoondochter Melanie Finn en hun werk voor de Masai.

Spread the word!

Heeft u vrienden, collega’s en bekenden die óók geïnteresseerd zijn in deze exclusieve reis? Geef hun namen en emailadressen aan ons door, dan sturen wij (vrijblijvend) alle informatie!
Stuur voor meer informatie een e-mail naar; info@expeditionmasai.com

 

Meld je nú aan voor de bijeenkomst!
Op dinsdag 17 januari 2012 is er een gezellige en informatieve bijeenkomst over Expedition Masai
in Amersfoort. Laat je hier inspireren door verhalen van enthousiaste Masai kenners en door de
oprichters van Stichting Doktari.

Meld je nu aan door hier te klikken, stuur een mail naar info@expeditionmasai.com
of bel naar 088-3665411.
Op de dag zelf kunt u voor al uw vragen contact opnemen met het mobiele nummer 06-55372234.

Klik op de volgende links voor de routebeschrijving en een plattegrond van het terrein.

Tot dinsdag 17 januari in Amersfoort!!

Voor het eerst in Masai-gebied

Filmmaakster Melanie Finn kwam in 2007 voor het eerst in het zeer afgelegen Lake Natron gebied, waar ze vriendschap sloot met de lokale Masai-gemeenschap. Finn: ‘Wat ons zo opviel, was dat er van alles geregeld was voor de filmploeg, voor de wilde dieren, maar nauwelijks iets voor de mensen in dat gebied. Voor de dichtstbijzijnde gezondheidspost moesten de lokale mensen acht uur lopen. En dan was er vaak geen dokter aanwezig en nauwelijks geneesmiddelen. Zelfs de meest elementaire simpele antibiotica ontbraken.’

Gezondheidswerker tegen wil en dank

De lokale Masai wendden zich vaak tot Melanie Finn en haar filmcrew. Finn: ‘Ik had niet meer dan EHBO, dus ik mailde allerlei vragen naar mijn schoonmoeder, dr. Penny Aeberhard, die arts is. En zo kon ik dan soms met wat informatie en elementaire medicijnen toch helpen bij allerlei problemen, van longontsteking tot zwangerschapsvergiftiging.’

Twee opties: beter worden of dood gaan

Twee jaar later verliet Melanie Finn het Lake Natron gebied. ‘Ik vertelde mijn schoonmoeder dat ik niet weg kon gaan zonder iets structureels te hebben bijgedragen aan de medische situatie van de locals. Ik had kunnen helpen, omdat ik nu eenmaal beschikte over enige kennis, communicatiemiddelen en een auto. Zonder al deze zaken zijn er voor de Masai maar twee opties: beter worden of dood gaan.’

Melanie en haar schoonmoeder Penny begonnen een onderzoek naar de basisbehoeften van de bewoners van het East Lake Natron District. Na een paar maanden was er een plan voor basisgezondheidszorg in twee van de meest afgelegen dorpen: Makat en Wosiwosi.

De gezondheidsproblemen waren immens: chronische ondervoeding bij kinderen en zwangere vrouwen, onbehandelde infecties, verwondingen die bijna altijd tot de dood leidden, tbc, longonsteking, malaria, gebrek aan vaccinaties en een zeer hoge zuigeling- en kindersterfte.

Melanie Finn: ‘Veel van dit lijden en veel sterfte kon eenvoudig vermeden worden met preventie en toegang tot elementaire gezondheidszorg. Maar wij zagen ook wel dat de lokale ziekenhuizen en doktersposten helemaal níets hadden. Een dokter had geen bloeddrukmeter, een ander geen stethoscoop. En niemand had een betrouwbaar vervoermiddel om snel naar een noodgeval te komen.’

Mensen moeten uiteindelijk zichzélf helpen

Dr. Penny Aeberhard, met vele jaren ervaring als arts in Engeland, Nepal, India en Tanzania: ‘Wat we vooral níet wilden, was weer een nieuwe gezondheidsdienst die elke dag weer gemanaged zou moeten worden. Ik heb ervaring met gezondheidsprojecten in ontwikkelingslanden en ik weet dat je het best de bestaande diensten kunt helpen verbeteren. Ga dus vooral niet zelf nieuwe voorzieningen opzetten. Uiteindelijk hangt het welslagen van dit soort medische projecten altijd af van de lokale duurzaamheid: kan de plaatselijke bevolking zélf de voorzieningen onderhouden en verbeteren. Mensen moeten in staat zijn zichzélf te helpen.’

Een klein en effectief netwerk

"Dr. Penny en Melen (zo noemden de Masai Melanie)" bouwden hechte banden met lokale gezondheidsposten en regionale artsen, zoals de Longido Medical Office, een lokale jagersbond en de Flying Medical Service, een plaatselijk goed doel dat met kleine vliegtuigjes medische hulp levert. Penny: ‘Met deze directe en nauwe band met onze partners kwamen we er heel snel achter wat wel en niet werkte. We konden vaak oplossingen vinden binnen dat kleine netwerk, zonder omslachtige procedures met grote, ambtelijke instanties.’

Steun aan bestaande centra

Penny en Melanie steunden en steunen diverse bestaande gezondheidsposten (Merigoi, Mtu wa Mbu, Gelai Lumbwa, Longido) met training, medicijnen en apparatuur. Daarnaast is het doel om zelf twee heel simpele gezondheidsposten op te richten in Makat en Wosiwosi. Daarvoor hoeven geen nieuwe gebouwen te worden gebouwd, de posten kunnen onderdak vinden in schooltjes.

Dr. Penny Aeberhard: ‘Aanvankelijk zetten we ons in voor directe problemen: een airstrip in Makat, zodat de dorpsbewoners elke twee weken naar een spreekuur konden komen. Of een ontwormingsprogramma in de Makat Village School. Samen met de lokale jagersorganisatie zorgden we voor transport voor een maandelijkse mobiele kliniek in Wosiwosi. Er is geen behoefte aan nieuwe gebouwen. Heel Afrika staat vol met gebouwen, zonder dokters, zonder apparatuur. Daar heeft niemand wat aan.’

Voorlichting en basiskennis is cruciaal

Melanie Finn: ‘Er is meer nodig. Educatie en voorlichting zijn cruciaal. Veel Masai hebben geen flauw idee over het innemen van antibiotica en andere medicijnen. Over wat je moet doen als je naar een ziekenhuis gaat. Voorlichting is een hoofddoel van ons project. Noem het maar "empowering education".

Teaching the teachers: kennis én zelfvertrouwen

Dr. Penny Aeberhard: ‘Ik heb jaren ervaring met het trainen van gezondheidswerkers in Engeland en in ontwikkelingslanden. Veel van mijn inzet gaat dan ook naar "teaching the teachers": het onderwijzen van de onderwijzers. Denk aan voorlichting over Aids en andere SOA’s. De gezondheidswerkers en leraren zijn bevlogen mensen. Als onze training hen sterker en slagkrachtiger maakt, verbeteren we niet alleen de gezondheidssituatie van velen, maar bouwen we ook aan het zelfvertrouwen van de leiders van een gemeenschap.’

Het East Lake Natron Health Project heeft twee hoofddoelen.

 
1. Help lokale mensen de basisprincipes van gezondheid te begrijpen.
2. Een simpel, toegankelijk gezondheidssysteem dat in de basisbehoeften kan voorzien. Essentiële elementen van zo’n systeem: educatie, transport, training, medische apparatuur: allemaal onmisbaar om lokale gezondheidswerkers én de bevolking gezonder te maken en meer overlevingskans te bieden.

   Hoeveel geld is er nodig?

Zo veel mogelijk! Omdat het in East Lake Natron ontbreekt aan vrijwel álles, moeten de meest basale dingen nog aangeschaft worden. Maar: er is ook behoefte aan minder kostbare dingen. Op het wensenlijstje van Dr. Penny en Melanie staan ondermeer:

• Een röntgenapparaat van 50.000 euro
• Twee zelfhulp-gezondheidsboeken van 30 euro per stuk
• Een motor (en het onderhoud daarvan! En de benzine!) voor een lokale arts die enorme afstanden moet afleggen om de verste gebieden te bereiken

Zonder Expedition Masai kunnen Penny Aeberhard en Melanie Finn het grootste deel van hun geplande activiteiten níet uitvoeren.

Afgelopen weekend stonden we voor Expedition Masai op de vakantiebeurs voor bijzondere reizen.
Deze beurs werd voor de eerste keer georganiseerd in de Beurs van Berlage in Amsterdam.
We stonden er het gehele weekend met een leuke stand waar geïnteresseerden informatie konden krijgen over Expedition Masai. Het werd uiteindelijk een geslaagd en succesvol weekend!

Op 7 & 8 januari staat de Expedition Masai op de Vakantiebeurs voor bijzondere reizen in de Beurs van Berlage in Amsterdam.

Hier treft u vakanties en bijzondere reizen welke worden aangeboden door specialisten.
Kijk voor meer informatie; http://www.vakantiebeursamsterdam.nl/

Bent u er ook bij? U bent van harte welkom!

Meld je nú aan voor de bijeenkomst!
Op dinsdag 17 januari 2012 is er een gezellige en informatieve bijeenkomst over Expedition Masai
in Amersfoort. Laat je hier inspireren door verhalen van enthousiaste Masai kenners en door de
oprichters van Stichting Doktari.

Meld je nu aan door hier te klikken, stuur een mail naar info@expeditionmasai.com
of bel naar 088-3665411.
Op de dag zelf kunt u voor al uw vragen contact opnemen met het mobiele nummer 06-55372234.

Klik op de volgende links voor de routebeschrijving en een plattegrond van het terrein.

Tot dinsdag 17 januari in Amersfoort!!

Begin 2012 wordt de eerste Ams­ter­damse Vakan­tie­beurs voor bij­zon­dere rei­zen gehou­den in de Beurs van Ber­lage. Een vakan­tie­beurs anders dan de Vakan­tie­beurs in Utrecht. Hier treft u vakan­ties en bij­zon­dere rei­zen welke wor­den aan­ge­bo­den door spe­cia­lis­ten.
Kijk voor meer informatie; http://www.vakantiebeursamsterdam.nl/ 

Bent u er ook bij? U bent van harte welkom!